از اتاق تاریک و کمی نمور .

خوب یه جورایی از هر صدایی متنفرم و کمی از نور .

نمیتونستم بین مردم تو خیابون باشم .

نمیدونم اونا با من مشکل داشتن و منو نمیخواستن ، یا من اونارو .

از وقتی که میرم سر کار مجبورم برم بیرون . تو خیابون . بین مردم .

میبینی انسانهارو که مثل کرم تو هم وول میخورن . میخندن . کار میکنن . تولید مثل میکنن .

و سعی میکنن زندگی کنن . برا چیزی که خودشونم نمیدونن چیه .

تو این مدت چند تا چیز یاد گرفتم . مهم نیست تو اون چیزی رو که عرضه میکنی چیه فقط باید اون چیزی باشه

که مردم طلب میکنن .

حتی مزخرف ترین و بی خاصیت ترین چیز های دنیا .

با چرب زبونی و اعتماد به نفس کامل برا خالی کردن جیب مردم احمق .

از صداهای مردم بدم میومد . هنوزم میاد .

اما به نکته ای بر خوردم.

یه بار که رفتین از خونه بیرون . تو یه ساعت شلوغ ،

سعی کنین ذهنتونو از صداها خالی کنین .

گوشتونو بدین به زمزمه ها .

صداهایی گنگ و آروم . از همه بلند میشه . فقط احتیاج به کمی دقت داره .

صدای ناله میشنوی . آرومه . اما بعد اینکه شنیدی همه مغزتو پر میکنه .

فقط به زمزه ها گوش بدین نه به صدا ها .

پ.ن : تنها صدای پارس هاست صدای اعتراض

اعتراض به انحراف

به انقراض

به اعترافاتی که تزریق شدن

( چوپان - مترسک )

بی ربط نوشت :

بگم از این که زندگی با ما در افتاد

یه نمه فشار آورد و پاها ور افتاد

روزگاری که من انگار کشتم پدرشو

اتاقی که فقط میمونه جای مشتم به درش

شبا سخته تو تنهایی نترسه آدم

آها این یکیرم بگم تا نرفته یادم

از بغضی که انگار وصله گلومه

داره میگه مراد داداش خنده حرومه

( آسمون دل - تنبه 10 )