بیرون تاریکی شبهای زمستون که با سرماش تا عمق وجودت نفوذ میکنه .

کنار بخاری ، مشغول خوندن یه کتاب دلنشینی که صدا زنگ در خونه میاد .

با کلی غر زدن برا اینکه ببینی کیه که آرامش و کتاب خونیتو بهم زده بلند میشی .

یه صدای ضعیف پیر زنی میگه جوان جان فقیره ، شب جمعه ای یه کمکی بکن .

ناراحت میشی که حتما باز از این کاسب هایه که برا جیبشون اسم فقیر میزارن رو خودشون و حسابی جیب پر میکنن .

اما وقتی میری جلو در تا دو قرون اونم از سر منت بی بهش ، یه پیر زنی رو میبینی که تو سرما میلرزه و از شرمش همه صورتشو گرفته و نمیتونه سرشو بالا بیاره .

در جا خشکت میزنه . به یکباره همه اون افکار چند دقیقه پیشت مثل پتک میخوره تو سرت .

وقتی اون دو قرون رو میزاری کف دستش ، اونقدر دعات میکنه که دوست داری از شرم و خجالت اینکه یه پیر زن ، کسی که حد اقل سه برابر تو سن داره و حتما هم یه روزی برا خودش غرور داشته به خاطر این دو قرون اینقدر دعات میکنه ، آب شی و بمیری .

وقتی داره میره ، دور میشه ازت . یه بار دیگه پیش خودت به این یقین میرسی که انسانیت مرده ، هرچند جهان پر آدمه .

به خودت میگی از کجا معلوم که روزگار تورو فردا به این روز نندازه ؟

وای بر تک تک ما مردم که شبا سیر میخوابیم و یه نفر جلو در خونمون تو خیابون گشنست و میلرزه .

به خدا که این صحنه ها تک تکشون مدارکی برا اثبات اینن که انسانیت در این دنیا دیگه نیست .

( امیدوارم بین دیانت و انسانیت بتونی تمیز بدی . من از انسانیت حرف میزنم .)